ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವಾಹ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನಡುವಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಥವಾ ಕಾನೂನಾತ್ಮಕ ಒಪ್ಪಂದವಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಇದನ್ನು ಹದಿನಾರು ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾದ ‘ಪವಿತ್ರ ಸಂಸ್ಕಾರ’ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ವೇದ ಮತ್ತು ಪುರಾಣಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನಯಾನವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ, ಗೃಹಸ್ಥ, ವಾನಪ್ರಸ್ಥ ಮತ್ತು ಸನ್ಯಾಸ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಆಶ್ರಮಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ನಾಲ್ಕರಲ್ಲಿ ‘ಗೃಹಸ್ಥ ಆಶ್ರಮ’ವು ಉಳಿದ ಮೂರು ಆಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ಆಧಾರಸ್ತಂಭವಾಗಿದ್ದು, ಮನುಷ್ಯನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡುತ್ತದೆ.
ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮ ಧರ್ಮದ ಅಡಿಪಾಯ:
ಮದುವೆ ಏಕೆ ಅಗತ್ಯ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಗೃಹಸ್ಥ ಜೀವನವು ಸಮಾಜದ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಸಂರಕ್ಷಣೆಗೆ ಮೂಲಾಧಾರ. ದಾನ, ಧರ್ಮ, ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರಗಳಂತಹ ಪುಣ್ಯ ಕಾರ್ಯಗಳು ಒಬ್ಬ ಗೃಹಸ್ಥನ ಮೂಲಕವೇ ಸುಗಮವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಪಿತೃ ಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸಲು ಮತ್ತು ವಂಶಾವಳಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಇದು ವೈವಾಹಿಕ ಜೀವನದ ಮೂಲಕ ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ‘ಸಹಧರ್ಮಚಾರಿಣಿ’ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅಂದರೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪಥದಲ್ಲಿ ಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವ ಸಮಾನ ಪಾಲುದಾರತಿ ಎಂದರ್ಥ.
ಗರುಡ ಪುರಾಣದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ವಿವಾಹ:
ಜೀವನ, ಸಾವು ಮತ್ತು ಕರ್ಮಫಲಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾಗಿ ವಿವರಿಸುವ ಗರುಡ ಪುರಾಣವು ವಿವಾಹದ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಮಹತ್ವದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ. ಗರುಡ ಪುರಾಣದ ಪ್ರಕಾರ, ಗೃಹಸ್ಥ ಜೀವನವು ಕೇವಲ ಲೌಕಿಕ ಸುಖಭೋಗಗಳಿಗಾಗಿ ಇರುವ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲ, ಇದು ‘ಕರ್ಮಯೋಗ’ವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ. ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಸದ್ಗುಣದಿಂದ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದಷ್ಟೇ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಗಳಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಈ ಪುರಾಣವು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ದೇವರಿಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚುವಾಗ ಈ ವಿಷ್ಯ ತಿಳಿದಿರಲಿ; ಇದು ನಿಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಲಿದೆ
ಪವಿತ್ರ ಬಾಂಧವ್ಯ ಮತ್ತು ಪೂರ್ಣತೆ:
ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿಯ ನಡುವಿನ ಬಾಂಧವ್ಯವು ದೈವದ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಏರ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಈ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಅಚಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಇರಬೇಕು. ಪುರಾಣಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಮದುವೆಯಾಗದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೀವನವು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅಪೂರ್ಣವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಪಿತೃ ಕಾರ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಶ್ರಾದ್ಧಾದಿ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳು ಪತ್ನಿಯ ಸಹಯೋಗವಿಲ್ಲದೆ ಅಥವಾ ಸಂತತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಪೂರ್ಣ ಫಲ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ದಂಪತಿಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಸತ್ಯ.
ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ:
ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ಮದುವೆ ಎಂಬುದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಕುಟುಂಬ, ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುವುದೇ ವಿವಾಹದ ನಿಜವಾದ ಗುರಿ. ಇದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಡಲು ಮತ್ತು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಶಿಸ್ತನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಕರ್ಷಣೆಯಲ್ಲದೆ, ಪರಸ್ಪರರ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ವಿವಾಹದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯಾಗಿದೆ.
ಮತ್ತಷ್ಟು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ